Go to top
Ben jij op zoek naar geluk? Wil je een gezond leven? Iedere dag mediteren?

Op Altamira vind je inzicht, verdieping en ontspanning.

We verzamelen de mooiste boeken voor je.

We lezen, we selecteren, we schrijven. We inspireren jou om te blijven groeien.

Ruim op: tem je kleding

Stephanie Bennet-Vogt is de auteur van Ruimte voor jezelf, opruimen in geest en huis. Lezers en leerlingen vragen haar vaak of ze het boek van Marie Kondo heeft gelezen. Het antwoord is ja. Het bleef niet bij het lezen van Opgeruimd! De manier om orde en rust in je leven aan te brengen. Ze probeerde het uit in haar eigen huis. Haar ervaringen waren zo opmerkelijk, dat ze ze besloot op te schrijven. Als je Kondo’s boek niet hebt gelezen, kun je haar bevindingen waarschijnlijk gebruiken in je eigen reis naar een opgeruimde geest en huis. Als je het wel hebt gelezen hebt: spread the news. Laten we elkaar helpen om uit onze (rommelige) kasten te komen.

Kleding temmen: vouwen

Week 1 - Door Stephanie Bennet-Vogt

Deze eenvoudige taak: schone was opvouwen (met aandacht) en opbergen is een van de meest heerlijke oefeningen om rust in mijn hoofd te krijgen. Totdat ik Marie Kondo las, wist ik niet dat het ook een kunstvorm kon zijn. Haar methode klonk zo verrukkelijk zen, dat ik het meteen wilde uitproberen. (Ik probeer alles waarmee ik mijn ruimtes liefde geef en mijn leven vereenvoudigt.) Kondo geeft aanwijzingen over hoe kleding rechtop in een lade kan worden opgeborgen. Zo neemt het minder ruimte in en heb je meer overzicht. Plus: kledingstukken kunnen niet onderop een stapel verdwijnen. Wat weer voor slijtage en kreukels zorgt. (Wist je niet, he?)

Dus op een regenachtige middag pakte ik mijn gevouwen stapels uit de kast, een la per keer. Al mijn ondergoed, sokken, topjes, T-shirts, sjaals, nachtkleding, zwemkleding, truien, vesten, broeken en yogakleding gingen op de schop.

Na een uur of twee vouwen op de KonMari manier, was ik verbaasd – en ook een beetje giechelig – dat ik zoveel ruimte over had! Een blik op onderstaande foto’s geeft aan wat het effect was op mijn sjaalverzameling.

Stap 1: Uit de lade, op mijn bed

Stap 2: In de lengte vouwen tot lange stroken, dan door de helft of in drieën. Aanpassingen om ze op elkaar aan te laten sluiten in ‘verticale stapels’ in mijn lade. Ze zagen er meer vierkant dan rechthoekig uit.

Stap 3: Even bewonderen voordat ze de lade in gaan. Zien ze er niet lief uit?

Stap 4: De dikkere, meer winterse sjaals gaan links, en de dunnere voor lente en zomer naar rechts.

Van de lades ging ik met gretigheid naar de planken in mijn kast. De wat meer volumineuze dingen sprongen vrolijk op als ik ze op mijn bed gooide: truien, yogakleding, spijkerbroeken. Het opnieuw vouwen van deze dingen voelde niet zo bevredigend, want ze verdwenen achteraan op een plank.

Vouwvermoeidheid sloeg toe.

Nadat ik het laatste kledingstuk had opgeborgen, was mijn vrolijke bui helemaal weg. Ik was doodop.

Toen ik mijn vorderingen in ogenschouw nam, was ik verbijsterd om te merken dat ik niet blij werd van het resultaat. De kleinere dingen als sjaals en ondergoed waren niet het probleem. Het waren de grotere kledingstukken die me, verticaal gestapeld, niet bevielen. Terwijl de methode wel degelijk ruimte vrij maakte, vond ik mijn kledingstukken in de legere lades er niet prettig uit zien. Alsof ze te weinig ademruimte kregen. Ben ik nog te volgen? En tussen de dikke truien waren mijn dunnere exemplaren bijna niet te zien.

Tijd om te stoppen.

Intuïtieve aanpassingen

Dat veranderde dus de volgende dag. Ik had tijd nodig om gewend te raken aan de transformatie. En ik moest wat intuïtieve aanpassingen doen.

Kondo adviseert de hangende kleding ook te structureren. Dikkere, grotere en donkerder kledij links en dunnere, kleinere, lichtere kleding rechts. En dat heb ik toegepast. En ook in mijn lades heb ik die indeling gebruikt. Mijn sport T-shirts naast mijn mooie T-shirts voelde niet goed, dus die gaf ik een aparte lade. Die ik vrij had, omdat ik al zoveel micro-aanpassingen had gedaan.

Planken in mijn kledingkast VOOR. Niets van wat je ziet is rommel, maar het ziet er wel zo uit.

NA: Ahhh… wat een rust

De truien zijn nu iets naar achteren geschoven op de planken. Daar ben ik blij mee. Het lijkt nu alsof ze in afwachting zijn, in plaats van dat ze (met een kreet) in mijn handen willen springen zodra ik de kast open doe.

De ervaring

Als ik zou zeggen dat het een eitje was, zou ik liegen. Het was geen eitje. Mijn lijf deed overal pijn na mijn grote vouw-a-thon. Vermoeidheid is voor mij altijd een teken dat ik teveel hooi op mijn vork heb genomen. Ik was te opgewonden om het rustiger aan te doen. En dat leverde meer pijn op dan nodig was.

Vouwen kost tijd. En vouwen op een speciale manier kost zelfs meer tijd en concentratie als het nieuw voor je is. Elk kledingstuk dat je op de KonMari wijze vouwt, heeft een extra 3 tot vier vouwen nodig (vergeleken met mijn normale twee tot drie vouwen) om het in de nieuwe opzet passend te maken. En de kleinere en dunnere dingen vergen zelfs nog meer vouwen om ervoor te kunnen zorgen dat ze rechtop blijven staan.

Vier laden en twee planken kostten me twee uur.

Als je bereid bent om het werk te doen dat ervoor nodig is, en je geeft jezelf tijd om aan de nieuwe manier van kleding opbergen te wennen, denk ik dat je het met me eens bent. Dit is de moeite waard.

Het Aha-moment

Het drong pas naderhand tot me door. Ik had elke taak op kunnen breken in kleinere porties. EN ik had al mijn kledingstukken met meer waardering  kunnen behandelen. Blij zijn met de functie die het heeft in mijn leven. En met minder focus op ‘het vouwen goed doen’. Dan zou het proces rustiger en minder vermoeiend zijn geweest.

Relatie met Ruimte voor jezelf

Als we met mindfulness opvouwen, dan hebben we de kans onze kleding  te waarderen. En daarmee onszelf. Als je schone kleren in een bult in een wasmand laat zitten, om er uit te trekken zodra je het nodig hebt, dan spreekt daar geen waardering uit. Niet voor jezelf en niet voor je kleding. Ook Marie Kondo geeft dit nadrukkelijk aandacht in haar boek.

Dingen opbergen met bewustzijn, geeft ruimte en overzicht. Als je het een tijdje doet op die manier, merk je dat je je er beter door gaat voelen. Voeg mededogen (compassie) toe, en een geestdodende huishoudelijke corvee-klus die dagelijks moet worden gedaan, verandert in een genoegen voor je geest en je ziel.

Tegelijkertijd denk ik niet dat er zoiets bestaat als de perfect gevouwen kleding. De ruimte die je creëert is prachtig. Maar als de methode KonMari je te rigide of te arbeidsintensief voor komt, dan draai je je ambities een beetje terug. Vouw je kleding op de manier die voor jou goed voelt. En berg het op met liefde.

Je vouw werk ‘met liefde’ doen is het belangrijkste, niet zozeer de perfectie van het resultaat.

Wil je meepraten? Wat zijn jouw ervaringen met de methode van Stephanie Bennett-Vogt of met die van Marie Kondo? Laat het ons weten op de Altamira Facebook! We zijn blij met je reactie.

Beoordeel dit artikel

(6 beoordelingen)
Beoordeling toevoegen
 

Deel dit bericht