Go to top
Ben jij op zoek naar geluk? Wil je een gezond leven? Iedere dag mediteren?

Op Altamira vind je inzicht, verdieping en ontspanning.

We verzamelen de mooiste boeken voor je.

We lezen, we selecteren, we schrijven. We inspireren jou om te blijven groeien.

Niemandskinderen

Je kan niet iets verwerken zonder erover te praten!

In Niemandskinderen beschrijft Carolien Roodvoets de gevolgen van een onveilige jeugd. Wat gebeurt er met mensen die door hun ouders niet voldoende ondersteund werden in hun groei? En hoe kan iemand zoiets verwerken? Dit jaar verscheen alweer de tiende druk van het boek Niemandskinderen. Een mooie aanleiding voor een interview met Carolien Roodvoets.

Wat zijn 'niemandskinderen'?

'Niemandskinderen zijn kinderen waar niemand zich om bekommert. Hun ouders verwaarlozen hen. Ze krijgen onvoldoende aandacht, worden niet echt gezien. Met hechtingsproblematiek als gevolg. Eenmaal volwassenen geworden zijn ze hierdoor niet in staat om van zichzelf te houden. Ze staan alleen, zijn onmachtig om zich veilig te verbinden met een ander.'

Je schrijft in Niemandskinderen dat het zou kunnen lijken alsof je weinig begrip hebt voor de moeilijke taak van opvoeders. Maar dat begrip heb je wel, maar je had – zo schrijf je – nu eens minder de behoefte om te nuanceren, om ouders te verontschuldigen. Hoe dat zo?

'Het is not done om te zeggen dat niet alle ouders van hun kinderen houden. Ik wilde dit taboe doorbreken. Mijn boek gaat niet over al die welwillende ouders die wel moeite doen om hulp en begeleiding te zoeken. Nee, het gaat over de gevolgen voor de kinderen van het gedrag van falende ouders.'

Hoe komt het dat sommige ouders niet van hun kinderen houden?

'Er zijn mensen die simpelweg niet geschikt zijn voor het ouderschap. Nog zo'n taboe! Bijvoorbeeld omdat ze zelf ernstig beschadigd zijn in hun jeugd en daardoor niet in staat zijn om liefde te voelen. Of ouders voelen wel liefde, maar kunnen dat niet omzetten in pedagogisch verantwoord gedrag. Niet iedere ouder is bezig met hoe ze goed ouderschap moeten neerzetten. Alleen zeggen dat je van een kind houdt is natuurlijk niet genoeg. Dat moet blijken uit hoe je je gedraagt. Je kunt een kind niet aan zijn lot overlaten!'

Je boek gaat erom dat kinderen beschadigd raken als ouders hen gebruiken voor hun eigen welzijn. Waarom doen ouders dat? En wat zijn de consequenties daarvan voor de kinderen?

'Deze groep ouders is onmachtig om eigen behoeftes te vervullen. Ze hopen – veelal onbewust – dat kinderen dat gat vullen. Neem bijvoorbeeld een moeder die ernstig verwaarloosd is vroeger. Zij krijgt kinderen uit de hoop dat er dan eindelijk mensen zullen zijn die er altijd voor haar zullen zijn. Kinderen die voor haar zullen zorgen. Daardoor wordt zo'n kind gedwongen de rol van de moeder op zich te nemen. We noemen dit 'parentificatie'. Te zorgen in plaats van zelf verzorgd te worden. Een zeer schadelijk situatie voor de ontwikkeling van het kind. Parentificatie neemt verschillende vormen aan. In mijn boek noem ik er zeventien. Van een rol toebedeeld krijgen in de kwetsbare relatie tussen de vader en de moeder tot het dienen als steunpilaar. Maar altijd met een gemeenschappelijk kenmerk: de behoefte van de ouder staat centraal, niet van het kind. Een probleem dat meestal van generatie op generatie wordt doorgegeven.'

Wat kunnen volwassen niemandskinderen doen om te wortelen, een – relatief – gelukkig bestaan op te bouwen? Wat is daarvoor nodig?

'Niemandskinderen verdwalen in Niemandsland en verdrinken daar voorgoed of… ze gaan hun traumatische geschiedenis verwerken. Ze hebben kortom hulp nodig om de achterstand opgedaan in de jeugd enigszins in te halen. Hun zelfbeeld is vrijwel altijd erg laag. Ze moeten zichzelf leren kennen en begrijpen. Ze moeten inzien dat ze ernstig tekort zijn gekomen in hun jeugd. En dat dat niet hun eigen schuld is. Met behulp van een goede partner, begrijpende vrienden en/of een professionele hulpverlener. De een is de ander ook niet. Er zijn talenten die ondanks hun ongelukkige jeugd toch een goed leven opbouwen. Maar de meeste mensen hebben hier hulp bij nodig.'

Hoe doorbreken volwassen niemandskinderen de negatieve spiraal als ze zelf kinderen krijgen?

'Bewustwording van de eigen problematiek is cruciaal om te voorkomen dat de volgende generatie hiermee wordt belast. Je moet er dus over praten. Als je dat niet doet gaat het verdriet woekeren. Het verhaal vertellen is lastig omdat door het te vertellen het weer gaat leven. Dat is vaak moeilijk. Maar essentieel voor de verwerking. Je kan niet iets verwerken zonder erover te praten.'

Verder lezen? Bestel dan Niemandskinderen in onze webshop.

Foto: Thinkstock

Beoordeel dit artikel

(75 beoordelingen)
Beoordeling toevoegen
 

Deel dit bericht