Go to top
Ontspanning door meditatie en oefeningen in mindfulness brengen meer rust in je leven. Stress en depressieve klachten verminderen aantoonbaar door mindfulness en meditatie.

Interview: Nicolette deed mee aan een 'Icemantraining'

Nicolette dompelde zich een weekend letterlijk onder in (ijskoud) water en deed mee aan een Icemantraining. Ze leerde hoe je je eigen lichaam kunt trainen en de kou te weerstaan. Maar het was meer dan alleen die ervaring.

Ik vraag me even af of deze impulsieve actie wel goed uit zal pakken

"Als ik als laatste, alleen, de volle zaal van Kasteel Frandeux in loop en 24 paar ogen op me gericht voel, vraag ik me wel even af of deze spontane, maar een tikje impulsieve actie wel goed uit zal pakken. Ik ben namelijk net aangekomen in de Ardennen voor een Icemantraining door Bart Biermans, en nog wel het verdiepingsweekend.

Natuurlijk ken ik Wim Hof – The Iceman - van TV. Die man die te pas en te onpas in bakken met ijswater gaat zitten. Maar om eerlijk te zijn heb ik – als enorme koukleum – nooit eerder nagedacht om hetzelfde te doen.  Maar soms komen dingen als vanzelf op je pad, en deze gelegenheid was te mooi en te spannend om te laten lopen.

Al snel krijg ik een bordje heerlijk eten onder mijn neus (iets wat dit weekend steeds maar weer gebeurt, alles even lekker, voedzaam, bio en gezond) en knoop ik  de eerste gesprekken aan met mijn mededeelnemers. De groep bestaat uit 24 mensen en bijna iedereen heeft eerder aan de workshop meegedaan. Zij weten dus wel waar ze aan beginnen. 

Bart legt uit wat we kunnen verwachten. Morgen starten we in alle vroegte met een ademhaalsessie volgens de Wim Hof-methode, daarna ontbijt en vervolgens onze eerste koude beproeving, saunabezoek, lunch  en een vrije namiddag. Op zondag een vergelijkend programma, met in de middag nog een speciale ademhaalsessie gericht op het losmaken van emoties.  Het kasteel met meditatieruimte,  sauna, enorme eetzaal, woonkamer met (enorme) open haard staat geheel tot onze beschikking, net als het meertje in de achtertuin. Top!

Op zaterdagochtend ben ik om 8 uur in de meditatieruimte en ga ik op een matje zitten naast mijn buddy JT. Kort wordt de ademmethodiek nog eens uitgelegd: 30 korte krachtige ademhalingen vanuit de buik, retentie (de periode waarin je niet ademt en de ademhaalprikkel zo lang mogelijk uit probeert te stellen), één korte ademteug en vervolgens weer 30 à 40 seconden niet ademen. En dan herhaalt de cyclus zich.

Ik moet even wennen aan al die verschillende ademhalingen om me heen

Ik moet even wennen aan al die verschillende ademhalingen om me heen, maar al snel lukt het me toch op mijn eigen ademhaling te concentreren, en al snel begint mijn lijf te tintelen. Ook lukt het steeds beter de prikkel zo lang mogelijk te negeren. Na wat kort lijkt, roept Bart ons terug, liggen we nog even na en komen we weer langzaam bij de mensen. Dit ging dus prima. Maar nu staat me de koudetraining te wachten … brrr.

We worden in onze zwemkleding verwacht. In ons ‘blootje’ lopen we een kwartiertje door het bos naar een nabijgelegen riviertje. Het is de bedoeling dat we tijdens deze wandeling zoveel mogelijk focussen op ons lijf en de koude buitensluiten middels warmhoudoefeningen. Dat gaat wonderwel. Maar gelukkig waait het niet en is het niet ijskoud. Samen met mijn buddy JT ben ik aan de beurt. Nog wat laatste tips en dan het water in. Het is KOUD!!! Zo’n 8 graden. De gein van de koudetraining is vooral dat je het natuurlijke flight & fright mechanisme (namelijk je neo-cortex die zegt: “Het is koud, ik wil er uit, ik voel mijn handen en mijn voeten niet meer, ik wil er NU uit!”) laat voor wat het is en de koude trotseert door vooral te blijven ademhalen en te concentreren op je lichaam.

Na 4 minuten moet ik er als groentje uit. Maar dan is het nog niet klaar. Nat staan we in een cirkel op het gras en doen de OEH – AHH oefening om warm te worden. De schroom is dan allang weg, en het helpt bovendien, dus de OEH’s en AHH’s schallen door het bos. De 15 minuten terug gaan ook prima. Goed doorbloedt komen we weer aan bij het kasteel waar de beloning ons wacht: een warme sauna! Overmoedig door het relatieve gemak, waag ik me na de sauna nogmaals aan een koude dip in t meertje. Als ik op het trapje sta, blijk ik toch niet zo heldhaftig en heb ik een behoorlijke portie overredingskracht nodig om rustig het water in te gaan. Maar gelukkig is daar mijn groep die me er doorheen praat en zo lig ik toch weer in het ijskoude water.

Zondag ga ik zonder spoortje tegenzin de meditatie in voor onze ochtend ademhaalsessie. Het gaat allemaal zo goed. Maar al tijdens de eerste ademcycli borrelen de tranen op, oud zeer welt naar boven en moet eruit. Elke keer start ik weer opnieuw met ademhalen, maar de tranen blijven komen. Gelukkig word ik bijgestaan door mijn superbuddy en voelt het veilig genoeg om te laten gaan. Bibberig en wiebelig kom ik aan het ontbijt. De tegenzin om vandaag verder te oefenen groeit alsmaar. Vandaag is de koude training uitdagender. Het is kouder dan gisteren, het waait harder en bovendien gaan we nu een half uur lopen in ons blootje (nou ja, zwempak). IK WIL NIET. Ik verzamel moed. De tocht over de glibberige paden op je slippertjes is geen pretje, en dan moet ik weer het water in, de weerstand groeit. Maar ook nu helpt de groep me erdoorheen. En als ik dan in het water lig gaat het heel goed, het voelt bijna lekker. Bart moet me sommeren eruit te komen, en hij is de baas. We OEH-AHH’en ons weer warm en voor de zekerheid doe ik toch maar m’n meegebrachte thermoshirtje aan. Bij terugkomst lijkt de sauna niet erg warm en het duurt lang voordat ik opwarm. Nog maar een keertje ’t water in, maar fris blijft het.

Als ik dan in het water lig gaat het heel goed, het voelt bijna lekker

Ik zie erg op tegen het middag ademprogramma. Geen zin in weer al die emoties oprakelen. Ik bespreek het met Bart en besluit toch mee te doen. Ik ben hier nu toch. Mijn beide buurmannen licht ik in, zodat zij ook voorbereid zijn voor wat komen gaat. We starten, en hup daar zijn de tranen weer. Ik ga dapper verder en na een vijf, zes ademteugen verdwijnen de tranen en de verdrietige gedachten en maken plaats voor rust, ruimte en dankbaarheid. Ik adem door, en mijn benen en armen tintelen en ik voel het bloed stromen: een mooie gewaarwording. Af en toe drijf ik weg en kom ik weer terug naar mijn ademhaling. En daar is Bart weer, tijd om terug te keren. Het hoofd gaat weer aan en langzaam land ik weer. Wat een ervaring.

De rest van de dag kan niet meer stuk, een middagwandeling door de mooie omgeving in het zonnetje, de heerlijke maaltijd, de afwisselende gesprekken en ok, nog maar een rondje sauna en kou. Opgetild door de energie die door mijn lijf suist en door alle warmte van de mensen om me heen, ga ik nog tot laat door.

 Lastig om dit nu allemaal achter me te laten, maar ik neem genoeg mee

Maandag sluiten we af met ontbijt en praktische zaken, het is tijd om te gaan. Lastig om dit nu allemaal achter me te laten, maar ik neem genoeg mee. Ik ben verbijsterd wat ‘een beetje ademhalen’ allemaal kan doen, en ben vast besloten dit te integreren in mijn dagelijkse leven.

Dank Bart voor de mooie ervaring, dank Holistik voor de gelegenheid en dank aan JT: de allerbeste buddy die er is, en dank aan iedereen die Pasen 2016 tot een hele bijzondere heeft gemaakt."   

Beeld: Chantal Spieard.

Ben je geïnspireerd door dit verhaal en wil je meedoen aan een Icemantraining? Kijk dan hier voor alle informatie.

Beoordeel dit artikel

(12 beoordelingen)
Beoordeling toevoegen
 

Deel dit bericht